Keengganan Bersekolah
(School Refusal)

Punca keengganan ke sekolah boleh disebabkan oleh faktor psikologi dan persekitaran. Beberapa punca yang paling biasa termasuk:

Gangguan kebimbangan: Kanak-kanak yang mengalami gangguan kecemasan mungkin mengalami ketakutan atau panik yang teruk apabila berhadapan dengan prospek untuk menghadiri sekolah.

-Kemurungan: Kanak-kanak yang tertekan mungkin mengalami kesukaran untuk bermotivasi untuk menghadiri sekolah dan mungkin berasa tertekan dengan tuntutan sekolah.

-Buli: Kanak-kanak yang dibuli mungkin berasa tidak selamat di sekolah dan mungkin mengelak daripada menghadiri sekolah untuk melarikan diri daripada pengalaman negatif.

-Masalah keluarga: Kanak-kanak yang mengalami konflik atau tekanan di rumah mungkin lebih cenderung untuk mengelak dari sekolah.

-Isu kesihatan fizikal: Kanak-kanak yang mengalami keadaan kesihatan fizikal yang kronik mungkin lebih berkemungkinan mengelak sekolah kerana ketidakselesaan atau keletihan.

Kesan KEENGGANAN BERSEKOLAH boleh menjadi ketara, baik untuk kanak-kanak dan keluarga secara keseluruhan. Beberapa akibat termasuk:

Kesukaran akademik: Kanak-kanak yang ponteng sekolah kerana KEENGGANAN BERSEKOLAH sekolah mungkin ketinggalan dalam pelajaran dan mungkin sukar untuk mengejar ketinggalan.

Pengasingan sosial: Kanak-kanak yang mengelak sekolah mungkin mengalami kesukaran untuk membentuk dan mengekalkan persahabatan dengan rakan sebaya mereka.

Peningkatan risiko masalah kesihatan mental: Kanak-kanak yang mengalami KEENGGANAN BERSEKOLAH mungkin lebih berkemungkinan mengalami kemurungan, kebimbangan atau masalah kesihatan mental yang lain.

Rawatan untuk KEENGGANAN BERSEKOLAH biasanya melibatkan gabungan campur tangan psikologi dan pendidikan. Antara rawatan yang paling berkesan termasuk:

-Terapi tingkah laku kognitif (CBT): CBT ialah sejenis terapi yang membantu kanak-kanak mengenal pasti dan mengubah pemikiran dan tingkah laku negatif yang berkaitan dengan mengelak sekolah.

-Terapi keluarga: Terapi keluarga boleh membantu kanak-kanak dan keluarga mereka menangani isu asas yang mungkin menyumbang kepada KEENGGANAN BERSEKOLAH.

-Kembali ke sekolah secara beransur-ansur: Kanak-kanak yang mengalami keengganan sekolah mungkin mendapat manfaat daripada kembali ke sekolah secara beransur-ansur, bermula dengan jadual yang dikurangkan dan secara beransur-ansur menambah bilangan jam yang dihabiskan di sekolah.

-Ubat: Dalam sesetengah kes, ubat mungkin ditetapkan untuk membantu kanak-kanak menguruskan gejala kebimbangan atau kemurungan yang mungkin menyumbang kepada KEENGGANAN BERSEKOLAH.

1. Kazdin, A. E. (2010). Evidence-based psychotherapy: where practice and research meet. Washington, DC: American Psychological Association.

2. Storch, E. A., & Ledley, D. R. (2005). Assessment and treatment of school refusal behavior in children and adolescents. Child and Adolescent Psychiatric Clinics of North America, 14(3), 565-580.

3. King, N. J., Tonge, B. J., & Heyne, D. (2000). School refusal behavior in children and adolescents: an empirical review. Journal of the American Academy of Child & Adolescent Psychiatry, 39(10), 1175-1183.

4. Kendall, P. C. (1999). The etiology of school refusal behavior in youth. Clinical Psychology Review, 19(6), 579-608.

5. American Academy of Child & Adolescent Psychiatry. (2010). School refusal. Retrieved from https://www.aacap.org/AACAP/Families_and_Youth/Facts_for_Families/Facts_for_Families_Pages/School_Refusal_08.aspx